NeoCa

Delinin Biri İşte

Deli Dolu Bir Günde

Yazıyorum yine içimden geçenleri. Yüreğimde usuldan usula
kırılganlığın sesi aklımda son hece sen varsın. Bizden ayrıldın artık aramızda
yoksun, gidişinin ilk günü değil ama yokluğunun ilk haykırışındasın.

Gözlerimde kafamda aklımda her tarafta soru işareti var ve
soruları düşündükçe cevap gelmiyor. Cevapsız kalanlar ise yine ben oluyorum. Biraz
bencilce değil mi tek başına gidişin, tek başına olman yok sen tek değilsin de
şimdi tek olan benim galiba bencilliği ben yapıyorum şimdi. Hani diyoruz ya
kocaman bir dünya nasıl yalnız kalıyorsun işte öyle evet kocaman bir dünya
milyonlarca insan var ama ben bu şekilde yalnızım. Sensiz sadece sessiz.

Zaman akar gider dakikalar geçer saatler olur günler  birbirini kovalar aylar gelip geçer ve yine kış olur yine kar yağar ne güzel  değil mi kar yağması  yada karın sonunda  bizim halimiz. Çocuk gibi küçük şeyler bize mutluluk verir yada küçük şeyleri  yaşamadığımızdan olabilir mi. Kısa ve net cümleleri beceremiyorum. Becerebildiğim
ise sadece hüznü yaşamak evet hüznü yaşayabilmek de erdem sayılır. Ben yaşıyorum  içimde sensiz günleri seni burada var ederek ben yapabiliyorum peki ya sen  hissedebiliyor musun?

Zaman geldi çattı, bir ara vakti bulutların arasından güneş
süzülmeye başladı. Vakit durdu galiba etrafıma baktığımda ise kimsecikler yoktu
gözlerim arar oldu ama yoktun bekledim gelmedin. Umut işte insanı insan yapan
sadece bu iki hece ya olmasa idi. Zaman durur mu idi yine zamanı durduran senin
varlığın mı yokluğun mu? bilmiyorum nedir ne değildir. Dakikalar birbirini
kovalardı varlığınla saatler çabucak geçerdi psikolojide kavramlar vardı anlamadığım
öğrenemediğim işte onlardan birini yaşıyordum aktif zaman pasif zaman. Sen varken
zaman akıp geçerdi ama şimdi yoksun akıp geçmiyor geçmek bilmiyor. Kalp atışlarımı
nefes alışımı hissedebiliyorum. Hayat durdu diyeceğim ama kalbim atıyor ses
geliyor nefes alıyorum. Yavaşta olsa adım atıyorum hareket edebiliyorum ama
neden zaman durmuş gibi oluyor. Güneşi takip etti gözlerim yavaşça gelen
hüzmeleri izledim. Yoktu gülümsemen. Her zamanki oturduğun yerde idim sadece
senin sıcaklığın vardı yada yine ben öyle hissediyordum. Soru soru soru bir
sürü soru galiba deli oldum. Yada çevremdekiler deli anlamadım zaten ne bu
böyle hiçbir şey anlaşılır değil mi?

Bu dünya böyle zaten anlam kazandırdıkça anlamsız oluyor. Anlamak için
neden uğraşıyorum ki yada sadece bana mı özel bi durum bu. Hassasiyet denilen
kavram böyle bir şey mi?

Zaten ben görüyorum seni burada, buradasın aslında yanımdasın
sadece ben değil sende gör istiyorum beni yanında tek ben olmayım şizofreni
sende görürsen o zaman anlarım deli olmadığımı yalnız olmadığımı ve desteğini
görebilirim. Hesaplayabilirsem 1 dakika sonrasını ne kadar güçlü olduğumu
gösterebilirim…

 

to be continued

Yazar hakkında

Alkan Kaya

Yorumla

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.