Genel NeoCa

Gamzelim – İsimli Kitabımın giriş bölümü

Kitabın tüm bölümlerini bulamadığım için 🙁 buldukça ekleyeceğim. Giriş Kısmı Sizlerle

Heyecan ve merak ile birazcık sızı yanında çıkarken merdivenleri aklımdan geçenleri saklayabilecek miydim gözlerine bakınca. Mazeretler vardı aramızda uzak mesafeleri oluşturan karanlık gizemli küçük masum gülümsemelerin altına saklıydı ona olan sevgim. Küçük bi kardeşim vardı beni çok seven yanımdan hiç ayrılmayan ve utanmadan gömleğimin sol cebine koyup getirmiştim yanımda. Sanki içime doğmuştu kardeş gibi kalbimde ince bir acı vardı sevginin yanında, bazen sevgim baskın çıkıyor kalbim atıyor güm güm diye gözlerim parlıyor heyecan işte bazen acı baskın çıkıyor gözlerim parlıyor sanki karanlıkta bulutların arkasına saklanan yıldızlar gibi ardından içimde şimşekler çakıyor iki damla yaş dökülüyor. Göz pınarlarımdan usulca süzülüyor yüreğime derin bi acı olsun diyorum acıda olsun zaten sevgimin kardeşi küçük kardeşi o olmazsa nerde kaldı aşkın anlamı sevginin önemi olmalıydı elbet.
Geldiğimde kapının karşısına kalbim duracaktı nerde ise biliyordum gamzelim orda idi biliyordum bana bakacak beni görecek ve susacak, suskunluğu ile yüreğimi dağlayacak. Garip ve gerçek olan şu ki asla olmayacak, biliyordum.

Simsiyah gözleri ile beni süzüyordu. Yüreğimde ince bir sızı ağladım. Karamsarlık içerisinde boğulurken, karanlıkta yürüdüm yüreğine doğru, karşımda durup durdu, kafamdaki soru işaretleri ile dolu cümleleri dökülürken ağzımdan sadece sustu. Işıl ışıl parlayan gözleri ile bana baktı, anlamıştım. Sanki olmaz dercesine kafasını çevirdi gözlerini saklıyordu benden durup durdu konuşmadı sadece daldı düşündü. Öylece kala kaldım söylenecek söz yoktu, yapacak bir şey, yapılması gereken ise malum ayrılıktı. Keşke dedim tanımasa idim. Tanıdım keşke söylemese idim. Keşkeler peş peşe dizildi kısacık karamsarlık dolu hayatımın ilk keşkeleri idi. Elini tuttum buz gibi idi. Hava sıcak ama soğuk sarmalamıştım. Bi parça olsun yüreğini ısıtayım diye. Birazcık olsun hislerimi gösterdim. Gözlerine baktım son sözüm yanındayım oldu.

Sözler incitmedi masum sevgimi, korudum sevdiğimden sevgimi. Göstermedim incinen yüreğimi korkuyordum, gizledim gözlerimin altında sevgimi dona kalmıştım. Korumak için yalan söyledim. İlk defa o an yalan söylemiştim. Yalan sevgilerin adamı değilim ben yalan hayatın serseri gülü idim. Belki beyaz sade bi hayatım vardı ama bu hayatımda yapmacıklığın yeri olmamıştı, eser geçerdim bazen yürürdüm karanlıkta bakardım insanlara tavırlarına, insanlar içinde yalnız kalıyordum. Düşündüm, neden dedim kendi kendime, ben neden böyle yapamıyorum. En azından mutlu gibi görünemez miydim, Sade temiz duygularımı kirletemezdim belki de bu yüzden bu kadar çok seviyordum.

Kazanmak için savaştım daima yanında oldum o kadar uzak kalmışken bile yalan söylemedim kandırmayı çok istedim ama kandıramadım. Yalın hali ile sevgimi sundum süslemeden gizlemeden zaten beceremem öyle şeyleri bağlama çalarken bile süslemeden çalarım sabit notalarla oda bit ad vermez zaten dinleyene.

İlk defa yanında değilken bile, sadece mübalağa ederken etmekte zorlanırken hatta sorularını kıvırırken bile yakalanan ben, karşısında yalan söyledim. İçimdeki acıyı saklamayı başardım. O anda yaptığım gülümsememi gösterdim. Heyecanımı saklayamadım elbet elinde ben vardım kalbimde ise o.

Heyecanlıydım, yanında durmak için o kadar çok efor sarf ediyordum ki sonsuza kadar öyle kalmak için neler vermezdim neler. Korkmuştum, konuşmasından heyecandan titriyordum karşısında ağlamak için çabalarken karanlığın ortasında kala kaldım. Belki de en çok buna sevindim, yapamayacaklarımdan ötürü onu üzmekten hak ettiğini verememekten hislerini anlayamayacağımdan korkmuştum ve anlamadım, yapamadım, ona sahip olamadım. Çünkü sözleri kurşun oldu parçalamıştı bedenimi.

Yazar hakkında

Alkan Kaya

Yorum ekle

    • 🙁 böyle olmyacak 🙂 böyle olması gerekiyor bir gün bi yazı okumuştum diyor du ki benim hayatıma karışıp söz edebilmen için benim yürüdüğüm yollardan yürüyüp benim çıktığım dağa çıkıp benim adımlarımla geri dönüp benim durduğum yerde durabilirsen ancak o zaman hayatıma karışabilir bana laf söyleyebilrsin. Bazen insanları anlamak için onlar gibi düşünüp onlar gibi görmek lazım bazen kendimiz onlar olacağız bazen onlar biz. ve yaşarken başımızdan geçen olayların bize iyi mi gelecek kötümü gelecek üzülmemiz mi lazım yoksa gülmemiz mi bunu görebilmek için sabırla tüm pencelerden bakıp değerlendirmek gerekir işte bu öyle bi zaman öyle bi değeri hak ediyor sonuç ise 🙂

Yorumla

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.